ابر نواختر در M82
تاریخ انتشار: جمعه 29 فروردین 1393 - 11:53

با ابرنو اختر جدید در M82، زمان خوبی برای مرور چگونگی مشاهده کهکشان­های نسبتا دست یافتنی M81 و M82 مي باشد، که در مکان­های نزدیک در کهکشان دب اکبر (Ursa Major) که به خاطر ملاقه بزرگش معروف است، قرار دارند.اولین روزهای فوریه اوج درخشندگی ابرنواختر جدید (SN2014J) خواهد بود. برای ثبت نور انفجار، در یازدهمین درخشش، وقتی که آن یک نقطه نزدیک انتهای کهکشان سیگاری شکل با قدر (میزان درخشندگی) 4/8 را روشن می کند، به یک تلسکوپ نیاز خواهد بود.

انتظار داریم که درخشش ابرنواختر در 2 فوریه تا 5/10 قدر به اوج برسد.تا به حال کوتوله سفید کشف نشده در معرض یک نوع انفجار ابرنواختر بوده است، تدریجا درخشان می­شود به طوری که برای ناظرها حدود 21 ژانويه‌ 2014 قابل رویت می­شود، وقتی که گروهی از دانشجویان در رصدخانه دانشگاه لندن ابتدا ان را مشاهده کردند. کهکشان مبدا اش، M82، 12 میلیون سال نوری دورتر قرار دارد، بدین معنی که ما همین الان رویدادی را که 12 میلیون سال قبل در کهکشان رخ داده است را داریم مشاهده می­کنیم.

برای مشاهده M82 (کهکشان سیگاری) و همسایه اش  M81کهکشان بده (Bode’s Galaxy) به بالای کاسه دب اکبر نگاه کنید. اگر یک خط از ستاره واقع در سمت چپ پایین کاسه به ستاره سمت راست و بالای کاسه رسم کنیم و خط را تقریبا به همان اندازه امتداد دهیم، از عرض زوج کهکشان­ها حرکت خواهیم کرد. (در این لحظه از سال، دب اکبر روی دسته اش با کاسه در بالا ایستاده است، بنابراین درباره خط افق که ما رسم کردیم از قسمت راست پایین تر به چپ بالاتر، امتداد خواهد داشت.)

M81 و M82 اشیاء قطبگرد هستند و برای ناظرهای نیمکره شمالی هرگز غروب نمی کنند. M82 با قدر 4/8 می­درخشد و یک کهکشان مارپیچی طویل است که می تواند به خوبی با تلسکوپ های کوچک یا دوربین های دو چشمی دیده شود. M81 حتی روشن تر است با درخشش 9/ 6و با دوربین های دو چشمی با عرض نیم درجه قابل مشاهده است. میزان جدایی دو کهکشان در اسمان تقریبا نیم درجه است. بدین معنی که هردوی آن ها پشت انگشت کوچکمان وقتی که در طول بازو نگهداشته باشیم، ناپدید می­شوند.

یوهان الرت بده (Johann Elert Bode) در سال 1774M81  را کشف کرد قبلا ما فکر می­کردیم که آن تکه­های مبهم نور در آسمان کهکشان­های دیگر بودند و توده هایی از گرد و خاک در میان ستاره های خودمان نبودند. بنا بر این،  در ابتدا M81 سحابی بده (Bode’s Nebula) نامیده شد، قبل از اینکه به کهکشان بده (Bode’s Galaxy ) تغییر نام پیدا کند.

هر 100 میلیون سال یک بار دو کهکشان ضمن چرخش به دور یکدیگر، از نزدیک هم عبور می­کنند. انفجارهای تشکیل ستاره در هر دو کهکشان به همراه  گسیل شدید پرتو ایکس در M82.  در چند بیلیون سال دو کهکشان یکی خواهند شد. برهم کنش بین آن­ها خوشه­های ستارهای جوان درخشانتر از هر خوشه ای در کهکشانما، را ایجاد کرده است. مراکز دو کهکشان فقط به فاصله 150000 سال نوری از هم قرار دارند.

M82 درخشان ترین کهکشان در نور فروسرخ دور در آسمان است. این انرژی از گردو خاک های اطراف یک سیاه چاله بسیار بزرگ در هسته کهکشان ناشی می شود.

منحنی چرخش M81 کاهش می یابد وقتی که به بیرون حرکت می کنیم، بر عکس کهکشان ما و خیلی کهکشان های دیگر که منحنی چرخش آن ها افزایش می یابد وقتی که مرکز را ترک می کنیم، که یک سرنخ برای دانشمندان در وجود ماده تاریک در اولین مکان است. اما رفتار M81 مانند رفتار یک کهکشان است. بنا بر این باور بر این است ماده تاریک زیادی در M81 وجود ندارد.

دانلود تقويم نجومي 1393

این مطلب را می پسندید؟
می پسندم
نظرات

شما هم نظر بدهید...
نام شما
پست الکترونیک
 
ارسال نظر
این مطلب را به اشتراک بگذارید...