همه چیز درباره دنباله دار ها
نویسنده: فاطمه کیانی خو
تاریخ انتشار: جمعه 15 خرداد 1394 - 19:32
کلمات کلیدی: دنباله دار،عکاسی
یک دنباله دار یک جسم یخی است که از گاز یا گرد و غبار تشکیل شده است.آنها معمولا با توپ های برفی کثیف مقایسه می شوند. از مطالعات اخیر دانشمندان آن ها را snowy dirtballs – توپ کثیف برفی- می نامند.
در ادامه اطلاعات در مورد اجزای دنباله دارها، نامگذاری و مدار دنباله دار ها و عکاسی از دنباله دار ها....

همه چیز درباره دنباله دار ها

یک دنباله دار یک جسم یخی است که از گاز یا گرد و غبار تشکیل شده است.آنها معمولا با توپ های برفی کثیف مقایسه می شوند. از مطالعات اخیر دانشمندان آن ها را snowy dirtballs – توپ کثیف برفی- می نامند.

دنباله دار ها شامل گرد و غبار ، یخ ، دی اکسید کربن، آمونیاک و متان و سایر مواد هستند.  دانشمندان تصور می کنند که دنباله دار ها باقی مانده گرد و غبار و یخ و سنگ هایی هستند که در ابتدای تشکیل منظومه شمسی یعنی حدود 4.6 میلیارد سال پیش بوجود آمده اند.

برخی دانشمندان بر این باورند که دنباله دار ها باید آب و برخی ملکول های آلی را به زمین اورده باشند که زندگی کنونی را برای ما به ارمغان آورده اند.

برای تحقیق این فرضیه ماموریت Rosetta شکل گرفت، طی آن یک کاوشگر در 12 نوامبر 2014 روی دنباله دار فرود آمد و در حال تحقیق در مورد هسته و محیط آن است که طی نزدیک شدن به خورشید چه تغییراتی در آن ها بوجود می آید.

دنباله دار ها به دور خورشید می چرخند، اما بیشتر آن ها از ابر اورت که در فرای مدار پلوتو قرار دارد نشات می گیرند. یک دنباله دار دارای یک مدار منظم در منظومه شمسی است  گهگاه دیده میشود اما برخی از دنباله دار ها فقط یکبار از منظومه شمسی – به دور خورشید- عبور می کنند. بسیاری از مردم هرگز شانس دیدن یک دنباله دار را ندارند اما آنهایی که این شانس را داشته اند هرگز آن را فراموش نخواهند کرد.

مشخصات فیزیکی:

هسته جامد، هسته دنباله دار ها شامل یخ و گرد و غیار شامل مواد آلی هستند. براساس گزارش ناسا، شامل آب یخ زده و شاید مواد یخ زده مانند آمونیاک،دی اکسید کربن، منو اکسید کربن و متان می باشند. هسته ممکن از شامل یک هسته صخره ای کوچک نیز باشد. چنانچه دنباله دار به خورشید نزدیک تر می شود یخ های سطح هسته شروع به تبدیل شدن به گاز میکنند و یک ابر معروف به گیسو اطراف آن شکل می گیرد. اشعه های خورشید ذرات گرد و غبار ابر گیسو را تبدیل به یون می کند و باد های خورشیدی این یون ها را به سمت بیرون می راند و دم دنباله دار تشکیل می شود.

در نگاه اول دنیاله دار ها و سیارک ها خیلی به هم شبیه هستند. تفاوت میان آن ها گیسو و دنباله است. گاهی یک دنباله دار به اشتباه سیارک شناسایی می شود اما در رصد یک یا هردو ویژگی نمایان می شود.

هسته اکثر دنباله دار ها در حدود 10 مایل یا 16 کیلومتر یا کمتر اندازه گیری شده است. بیشتر دنباله دار ها دارای گیسو در حدود 1 میلیون مایل یا 1.6 میلیون کیلومتر هستند و بیشتر ان ها دارای دم در حدود 100 میلیون مایل یا 160 میلیون کیلومتر بلندی هستند.

ما می توانیم برخی از دنباله دار ها را با چشم غیر مسلح هنگام عبور از نزدیکی خورشید ببینیم. اما بیشتر دنباله دار ها بسیار کوچک و کمرنگ هستند و برای رصد آن ها نیاز به تلسکوپ داریم.

دنباله دار ها دم خود را هنگام عبور از نزدیکی خورشید رها می کنند و هنگامی که زمین در مدار خود از آن مکان عبور میکند این ذرات با برخورد به جو زمین بارش های شهابی را به ارمغان می آورند. به عنوان نمونه بارش شهابی سالیانه برساووشی که از باقی مانده های دنباله دار سوئیفت تایتل بوجود آمده است.

مشخصات مداری:

اخترشناسان دنباله دار ها را بر اساس مدت زمان گردش به دور خورشید طبقه بندی کرده اند. دنباله دار های دارای دوره 200 سال یا کمتر و دنباله دار های دارای دوره بیش از 200 سال و دنباله دار های تک ظهور به دور خورشید که مدار آن ها خارج از منظومه شمسی است. بر اساس ناسا، دانشمندان به تازگی تعدادی از دنباله دار ها را در کمربند سیارکی منظومه شمسی کشف کرده اند این دنباله دار ها ممکن است کلیدی از آب درون سیارات خاکی باشند.

دانشمندان همچنین فکر میکنند که دنباه دار های کوتاه دوره که به عنوان دنباله دار های دوره ای شناخته می شوند از کمربند کوییپر که فراتر از مدار نپتون است سرچشمه می گیرند.

برخی از دنباله دار ها sun-grazers نامیده می شوند که با نزدیک شدن به خورشید شکسته و تبخیر می شوند

نام گذاری:

به طور عمومی دنباله دار ها بعد از کشف بر اساس کاشف خود نامگذاری می شوند. به عنوان مثال Shoemaker-Levy 9  دنباله دار کوتاه دوره که توسط Eugene و Carolyn Shoemaker و David Levy کشف شد .

فضا پیما ها نیز در نامگذاری دنباله دار ها موثر هستند. به طوری که بیشتر آن ها از ماموریت SOHO یا WISE نامگذاری شده اند.

چگونه از یک دنباله دار عکس بگیریم؟

آیا دنباله دار آیسان را در دسامبر به خاطر می آوردید؟ آین دنباله دار درخشانترین دنباله دار آسمان ما بود. چیزی که دلیل نامیده شدنش به "دنباله دار قرن" بود نزدیک شدن بیش از حد دنباله دار به خورشید بود. اما اکنون ان فقط مقداری گرد و غبار در فضا است و هیچکس نا امید تر از عکاسان نجومی نیست که نتوانستند از دنباله دار قرن تصویری بسازند.

اما خبر خوب این است که دنباله دار های نادر دیگری امسال وجود دارند که می توان از آن ها تصاویر زیبایی خلق کرد. با کمی دانش فنی میتوانید تعداد زیادی از دنباله دار ها را ثبت کنید.

چه چیر نیاز خواهید داشت؟

یک سه پایه، یک کابل کنترل راه دور یا تایمر – البته بجز برای عکاسی از دنباه دار ها در آسمان روز با چشم غیر مسلح قابل رصد هستند- متاسفانه دنباله دار هایی که در نور روز درخشان باشند بسیار نادر هستند و از 332 سال پیش قابل دیده نشده اند.

برخی از مردم تصور میکردند که آیسان قرار است دهمین دنباله دار درخشان در روز باشد اما توسط خورشید سوخته شد و از بین رفت .

جدا از سه پایه شما نیاز به یک DSLR خوب و یک لنز 100 میلیمتری دارید.

راه اندازی:

اگر دنباله دار شما در صبح گاه قابل رویت باشد و شما خوش شانس باشید، شما فقط باید از رخت خواب هود بیرون آمده دوربین خود را در حیاط خانه تنظیم کنید و یا آسانتر از آن از درون رخت خواب و از پنجره اتاق دوربین خود را به سمت دنباله دار نشانه روید . بیشتر ما خوش شانس نیستیم. اگر شما منظره خوبی از آسمان شب در منطقه یا خانه خود نداشته باشیدشما باید به منطقه ای به دور از آلودگی نوری سفر کنید. جایی که هیچ درخت، کوه و یا جسم دیگر میان شما و دنباله دار وجود نداشته باشد.

اکنون دوربین خود را به RAW تنظیم کنید. (تصاویر ذخیره شده در فرمت RAW دقیقا همان چیزی است که دوربین می بیند و هیچ گونه پردازشی در آن صورت نگرفته است.)

سپس ISO دوربین خود را روشن کنید و آن را حداقل روی 800 تنظیم کنید. اگر دوربین شما می تواند تصاویری بدون نویزدر ISO بالاتر بگیرد آن را در ISO بالاتر تنظیم کنید. شما می خواهید که از حرکت روزانه زمین اجتناب کنید بنابر این باید با سرعت بالاتر شات کنید تا حرکت ستاره ها در عکس شما ثبت نشوند.

سپس دوربین خود را در حالت دستی قرار دهید. منظور این است که همه چیز از حالت خودکار به دستی تغییر کند از جمله فوکوس کردن چرا که شما می خواهید روی جسم خاصی فوکوس کنید.

حالا کابل کنترل از راه دور ا متصل کنید تا لرزش دستان شما روی تصویر تاثیر نگذارد.

گرفتن عکس:

اگر شما قبلا یک عکاس نجومی بوده اید، میدانید که با لنز حرکت اجرام آسمان شب نیز بزرگتر خواهد شد پس شما باید در معرض نور کمتر قرار بگیرید و خیلی سریع عکس بگیرید. مثلا اگر از یک لنز 100 میلیمتری استفاده می کنید شما فقط میتوانید 5 تا 6 ثانیه شاتر را باز نگهدارید و با لنز 400 میلیمتری زمان شما به 1.5 ثانیه کاهش می یابد. مگر اینکه شما یک پایه متصل به موتور داشته باشد تا بتونید با سرعت چرخش زمین جسم مورد نظر را دنبال کنید.

به هرحال وضوح تصویر شما  به درجه  ISO و گستره دیافراگم (f/4) بستگی دارد.

 

 

McNaught11 by Flickr user Jirrupin

 

تنوع:

طیف گسترده ای از تصاویر را انتخاب کنید. فقط دنباله دار را در دیافراگم خود قرار ندهید. تصویری از مناظر زمینی شامل درخت، صخره، یک زن و مرد و هر چیز دیگر می تواند تصویر شما را زیباتر و جذاب تر نماید.

Starry Night Lovejoy by Flickr user lrargerich

 

 

منابع:

http://www.digital-photo-secrets.com/

http://www.space.com/  

 

 

این مطلب را می پسندید؟
می پسندم
نظرات

شما هم نظر بدهید...
نام شما
پست الکترونیک
 
ارسال نظر
این مطلب را به اشتراک بگذارید...