ناسا مأموریت ستاره ای را برای پرواز 2025 بالقوه شبیه سازی می کند
تاریخ انتشار: یکشنبه 21 تیر 1394 - 11:00
کلمات کلیدی: ناسا،سازمان_فضایی،نجوم،منظومه،شمسی،زمین،شهابسنگ،2025،ماموریت،فضا،فضاپیما،sev
هوستون- برنامه های ناسا برای فرستادن فضانوردان به ستاره در سال 2025، 10 روز زودتر انجام می شود که این هفته به واقعیت تبدیل شود، اگرچه هدف آن مأموریت در فضا هنوز مشخص نشده است.

هوستون- برنامه های ناسا برای فرستادن فضانوردان به ستاره در سال 2025، 10 روز زودتر انجام می شود که این هفته به واقعیت تبدیل شود، اگرچه هدف آن مأموریت در فضا هنوز مشخص نشده است.

آژانس مطالعات تکنولوژی و تحقیقات (RATS) مأموریت ستاره ای شبیه سازی شده 10 روزه، که روز چهارشنبه (29 آگوست) پایان یافت، دانشمندان و کنترل کننده های پرواز در مرکز فضایی جانسون ناسا در هوستون را درگیر کرد که عملیات و تکنیک های اکتشاف جدید برای اینکه چگونه فضانوردان امکان کار، بالا یا روی سطح یکی از اجرام کوچک و سنگی منظومه شمسی را داشته باشند، ارزیابی کنند.

برای آزمایش از تکنولوژی های شبیه سازی متنوعی، شامل مدلسازی حقیقی(واقعیت های مجازی) و تجهیزات مرسوم استفاده شد، که به ایجاد مجدد محیط میکروگرانش که در ستاره یافت می شود، کمک می کند.

مأموریت سرنشین دار بالقوه

رئیس جمهور باراک اوباما هدفی را برای مأموریت ستاره ای 2025 در طی بیانیه هایی که دو سال پیش در مرکز فضایی کِنِدی ناسا در فلوریدا اظهار داشت، تنطیم کرد. در اوایل این هفته، او آن هدف را در طی جلسه پرسش و پاسخ در وب سایت Reddit.com مجدداً بیان کرد.

اوباما بیان کرد: "همانطور که کار با ایستگاه فضایی بین المللی را ادامه می دهیم، بر روی مأموریت بالقوه به ستاره به عنوان مقدمه ای برای پرواز سرنشین دار به مریخ، تمرکز می کنیم."

استفاده رئیس جمهور از کلمه "بالقوه" برای توصیف مأموریت ستاره ای ممکن است در شناخت علمی و چالش های مهندسی بوده است که ناسا قبلاً در برنامه ریزی های اولیه برای چنین تلاشی، با آن مواجه شده بود.

"فضانورد مایکل گِرن هارد به SPACE.com گفت: "من فکر می کنم رفتن به یک ستاره مرحله بزرگتری از آنچه فکر می کردیم بود، زیرا مأموریت بسیار چالش برانگیزی برای انجام دادن بود."

علاوه بر عدم قطعیت ایجاد شده با تغییر بودجه ها و طراحی های پرتاب فضاپیمای درحال تصمیم گیری، آژانس فضایی همچنان در حال یافتن هر ستاره انتخابی است که به اندازه کافی نزدیک عبور کند که برای مأموریت تقریباً 90 روزه مجاز باشد.

جان گرونر، دانشمند علم نجوم در مرکز فضایی جانسون به SPACE.com گفت: "مسأله واقعی با این ستاره های نزدیک زمین این است که طبیعت مادر واقعاً با ما همکاری نمی کند." "هیچ ستاره ای پیدا نکردیم که به اندازه کافی نزدیک باشد و زاویه میل به اندازه کافی کمی داشته باشد."

او بیان کرد: "مایلیم ستاره های نزدیک به زمین را پیدا کنیم که در سطح دایرةالبروج هستند و با سرعت به اندازه کافی آهسته می آیند، بنابراین نیازی نیست سرعت [فضاپیما] برای برخورد با آن افزایش یابد. اما هنوز یکی از آنها را نیافتیم."

گرونر اظهار داشت، بطور ایده آل، تلسکوپ مادون قرمز برای مأموریت اعزام ناو در مدار قرار گیرد که ونوس به دور خورشید را دنبال کند، که فرصت بهتری را برای یافتن و ردیابی ستاره های انتخابی نزدیک به زمین فراهم می کند. یکبار که هدف بالقوه ای یافت شد، مأموریت پیشرو رباتیکی می تواند دیدِ نزدیک تری به ستاره را، برای  انتخاب بهتر انواع ابزارها و سخت افزارهای مورد نیاز برای خدمه سفر، پیشنهاد دهد.

طرح ریزی های سنگ فضا

هنوز، برنامه ریزی برای چنین مأموریتی در حال پیشرفت است از آنجایی که ناسا در نظر دارد، از زمانی که فرود قمر آپولو در 1972 پایان یافت، چگونگی بهترین روش برای هدایت اولین پرواز با خدمه خود دورتر از مدار پایین زمین را بیابد.

مأموریت شبیه سازی شده این هفته بر روی فضاپیمای اکتشاف فضایی (SEV) چند مأموریتی ناسا متمرکز شده بود، کابین مدولار که می تواند از طریق فضا با استفاده از پیش راننده ها یا روی سطح نجومی با نصب شدن در شاسی چرخدار، مانور کند. همانطور که بطور جاری برنامه ریزی و شبیه سازی شد، SEV روی ستاره ای فرود نخواهد آمد اما از فضاپیمایی فضانوردانی که سطح اجرام سنگی را اکتشاف می کنند، پشتیبانی خواهد کرد.

برای شبیه سازی این روی زمین، ناسا مدل سازی SEV را ساخت، که در بالای کف هوایی قرار گرفته است که شبیه میز هاکی هوایی بسیار بزرگی کار می کند. "خلبانان" فضاپیما که تغییر زندگی در SEV را برای 3 روز و 2 شب در طی شبیه سازی داشتند، می توانستند ستاره را در بیرون پنجره های بزرگ جلویی کابین با استفاده از دیواره های تصویری ببینند که هنگامی که تصاویر جمع آوری شده توسط کامپیوتر از سطحی که آنها در اطراف آن "در حال پرواز" بودند، نمایش داده می شد، در اطراف فضاپیما شکل می گرفت.

شبیه سازی سطح

هنگامی که زمان برای شبیه سازی شرکت کردن فضانوردان برای تمرین کار کردن بر روی خود ستاره بود، آزمایش به سه ناحیه تقسیم شد. در مدلسازی SEV، شرکت کنندگان می توانستند با استفاده از لباس یکپارچه از فضاپیما خارج شوند، تغییر در اطاقک فشار که در دنباله ورودی لباس فضانوردی بکار می رود، مهری با فضاپیما تشکیل می دهد.

زمانی در خارج از SEV، آنها می توانستند کار کردن روی ستاره با استفاده از یکی از دو روش شبیه سازی را تمرین کنند.

در آزمایشگاه مدلسازی حقیقی (واقعیت مجازی) مرکز فضایی جانسون، شرکت کنندگان دستکش و عینک محافظ را پوشیدند سپس به صحنه ستاره شبیه سازی شده که بیرون پنجره های SEV طرح ریزی شده بود، وارد شدند. یا، آنها می توانستند در سیستم بی بار گرانش پاسخ فعال مرکز، یا سفینه، معلق باشند، که از جرثقیل و قلاب برای بی وزن سازی آنها هنگامی که بالای تخته سنگ ها، صخره ها و کابین SEV معلق بودند، استفاده می شود.

شبیه سازی به مرکز کنترل مأموریت نزدیک جانسون، گسترش یافت، جایی که ارتباطات بین دانشمندان و کنترل کننده های پرواز 50 ثانیه در جهت تقلیدی که فضانوردان با کار کردن در ستاره تجربه خواهند کرد.

اثبات پیشرفته

آزمایش همچنین دو اثبات تکنولوژی را گسترش داد. سلول سوخت پیشرفته ای شبیه به نوع استفاده شده در طی مأموریت های توامان 1960 برای تغذیه مدلسازی SEV در طی آزمایش استفاده شد، و مدول فرآیند سازی آب که تولید آب را با سلول سوختی به گازهای اکسیژن و هیدروژن سازنده آن برای اثبات بکارگیری در محل، تبدیل کرده است.

شبیه سازی، همراه با مأموریت های RATS سال گذشته در صحرای آریزونا و کار کردن در آزمایشگاه زیر آب، به تیم این اعتماد به نفس را داد که مأموریت ستاره می تواند در آینده نزدیک انجام شود.

گِرن هارد بیان کرد: "من بسیار احساس راحتی می کنم که کار صحرایی ما، این سیم، و سپس نیمو 16، که ما در ماه جون جایی که واقعا ستاره زیرآبی را ساختیم، آن را تمام کردیم... ایده شفاف زیبا در مورد اینکه چگونه این مأموریت را انجام دهیم [به ما می دهد]، و ما سال ها و سال ها قبل از اینکه آنجا برویم دانش آن را داریم."

 

این مطلب را می پسندید؟
می پسندم
نظرات

شما هم نظر بدهید...
نام شما
پست الکترونیک
 
ارسال نظر
این مطلب را به اشتراک بگذارید...